The Walkabouts

Als Spice Girls tussen de neonlichten

Geert DESMET

,,In welke Brusselse filmzaal speelt Donnie Brasco?'', vraagt Walkabouts-gitarist Chris Eckman terwijl hij ons de hand schudt. We antwoorden dat we voor we een rockgroep interviewen alleen het adres van de dichtsbijzijnde dealer uit het hoofd leren. Niet de filmkalender. Eckman lacht. Hij wil Donnie Brasco zien omdat Al Pacino de favoriete acteur is van vrouw én Walkabouts-zangeres/gitariste Carla Torgerson. Gisteren bezochten ze de Paul Delvaux-tentoonstelling. Tussendoor praten ze honderduit over hun nieuwe cd Nighttown, een plaat waarmee ze zich mooi tussen Nick Cave, The Triffids en Neil Young parkeren. Zijn The Walkabouts dé band voor de langharige Pol en Soc-student? Niet echt. Eckman: ,,Eigenlijk doen wij hetzelfde als de Spice Girls. Het duurt misschien iets langer voor je onze muziek doorhebt, maar het blijft entertainment.''

Het was even schrikken maar we kunnen er niet om heen, het staat zwart op wit in de bio die bij Nighttown hoort: de nieuwe, achtste cd van The Walkabouts is een conceptplaat. Carla Torgerson: ,,Ik weet het, dat is een zwaarbeladen begrip. Misschien hadden we in onze bio beter het woord thema of rode draad gebruikt. Vergelijk Nighttown alsjeblieft niet met rockopera's als Tommy of Quadrophenia. Er zit geen verhaal achter onze plaat. Het enige wat de songs gemeen hebben, is dat ze zich allemaal 's nachts en in de grootstad afspelen.''
Zo zitten we meteen bij dat wat Nighttown wezenlijk anders maakt dan de zeven voorgaande platen van The Walkabouts. Vroeger speelden de songs van Chris Eckman en Carla Torgerson zich vooral af in het landelijke, kleinsteedse Amerika. Het waren fotootjes van onooglijke, afgelegen plekjes waar op het eerste gezicht niets gebeurt, maar waar als je goed toekijkt, tientallen eenzaten, losers en criminelen liggen te wachten om hun slag te slaan. Twin Peaks voor gitaren. Op Nighttown zijn de zinderende woestijnvlakten en eindeloze highways vervangen door een decor van staal, glas en beton.

Twin Peaks

Chris Eckman: ,,Vroeger namen we de auto en reden, met een Chris Eckman: ,,Vroeger namen we de auto en reden, met een notitieboekje op het dashboard, naar de landelijke dorpjes rond onze thuisstad Seattle. Door het gebied waar David Lynch zijn inspiratie haalde voor de bevreemdende, mysterieuze sfeer van Twin Peaks. Wanneer we terug thuis kwamen, zaten we boordevol ideeën voor nieuwe songs.''
,,Maar de voorbije drie jaar zijn we zoveel op tournee geweest dat we geen tijd meer hebben voor dat soort tochtjes. En op tournee gaan betekent toch vooral: van de ene grote stad naar de andere reizen. Ik ben niet het soort songschrijver dat een nummer kan puren uit een boek of een film. Ik schrijf over wat ik zie. Toevallig waren dat de laatste tijd vooral neonlichten, torenflats en drukke winkelstraten.''
,,Als je in een rockgroep speelt, beleef je de grootstad heel anders dan iemand die er woont of werkt. Overdag zitten we vast in hotelkamers of moeten we soundchecken. Pas 's avonds laat, na het concert, hebben we tijd om de stad in te trekken. Op dat uur maak je dingen mee die een gewone burger nooit te zien krijgt.''
,,Neem nu ons laatste concert hier in Brussel, een tijdje geleden. Na de show trok ik met de rest van de band de stad in. Ik wilde hen Manneken pis laten zien. Maar op de Grote Markt stuitten we plots op een bende ladderzatte feestvierders. Ze kwamen van een huwelijksfeest en hadden besloten om in de stad voort te fuiven. Ze stonden te dansen en te zingen rond een groot kampvuur in het midden van dat enorme plein. Een van hen vroeg of we geen zin hadden om mee te feesten. We waren zelf net dronken genoeg om ja te zeggen.''
Carla: ,,Ik hou van de grootstad. Ik begrijp perfect waarom mensen van het platteland naar de stad verhuizen, omdat ze denken dat ze daar makkelijker hun dromen kunnen waarmaken. In een stad zijn zoveel deuren en poorten. Voor wie de moed heeft om er een paar open te trekken, zijn de mogelijkheden eindeloos.''
,,Neem nu Seattle, een stad in volle bloei. Elke maand schiet er wel ergens een nieuwe wolkenkrabber uit de grond. Vroeger wisten we perfect waar we de beste bars en restaurants konden vinden. Nu gebeurt het soms dat, als we na drie maanden toeren weer thuiskomen, de hele uitgaansbuurt verhuisd is naar de andere kant van de stad.''

Fantasie

Een songcyclus maken over het leven in de grootstad. Hoe verleidelijk is het voor een songschrijver die aan zo'n opdracht begint, om zich in extreme, soms zelfs gevaarlijke situaties te gooien, in de hoop er een goeie song uit te puren?
Chris: ,,Ik zoek nooit ongewone situaties op. Ik laat me liever inspireren door alledaagse dingen. De meeste personages en situaties in onze songs zijn eigenlijk vrij banaal. Maar omdat we ze uitvergroten en in een onverwachte context plaatsen, lijken ze soms vreemder en dreigender dan ze echt zijn. Mijn leven op het spel zetten voor mijn muziek zou ik nooit doen.''
,,Ik zal je een trucje verklappen hoe ik makkelijk en zonder gevaar voor lijf en leden aan mijn ideeën kom. Als ik in een restaurant zit te eten, luister ik de gesprekken af aan de tafeltjes rondom mij. Mijn tafelgenoten vinden het een verschrikkelijke gewoonte, maar ik heb er al enkele van mijn beste songs aan overgehouden.''
Carla: ,,Heel wat songs ontstaan puur toevallig. Een perfect voorbeeld is het verhaal achter Tremble goes the night op de nieuwe cd. Op een avond zaten we met de hele band in een louche bar in New Orleans. Ergens in een hoekje zat een pianist die voor een dollar verzoeknummers speelde.''
,,Toen Chris op hem afstapte en vroeg of hij Superstar van The Carpenters wilde spelen, gebeurde er iets vreemds: hij dook schichtig weg achter zijn piano en schudde heftig met zijn hoofd. Pas toen we de volgende avond teruggingen en hem 15 dollar gaven, zei hij ja. Maar na nog geen minuutje hield hij ermee op en zette vlug een ander nummer in.''
,,Als zoiets gebeurt, slaat onze fantasie op hol. Had die man slechte herinneringen aan die song? Deed het hem aan iets vreselijks denken? Aan een ongeluk of een slecht afgelopen relatie? Voor we het wisten hadden we een nieuw nummer.''

Huwelijk

Dreigende gitaarsongs met Twin Peaks-achtige sfeer: het kan niet anders of tussen de fans van The Walkabouts zitten een paar rare snuiters. Chris Eckman knikt heftig van ja: ,,Vorige week kwam er een kerel op me af. Stralend zei hij me: ,Man, jullie zijn geweldig. Als ik vrij, draai ik alleen maar jullie platen.' Ik heb beleefd geglimlacht, maar ik vroeg me af: hoeveel vriendinnen heb jij al gehad?''
Carla: ,,Aan de rand van Seattle woont een paartje dat zo lijkt weggelopen uit Twin Peaks. De jongen luistert alleen maar naar slechte jaren zeventig-bands als Johnny Winter en Quicksilver Messenger Service. En naar ons. (lacht) Het meisje houdt elke maand naaktfuiven in het plastic zwembad achter hun woonwagen. Ze nodigt ons iedere keer uit. Tot nu toe hebben we altijd een goed excuus kunnen verzinnen.''
,,Maar we hebben ook normale fans, hoor. Een keer vroeg een meisje ons om op haar huwelijksfeest te spelen. Leuk, dachten we, maar na twee songs stopte de moeder van de bruidegom ons 40 dollar in de hand en vroeg of we er alsjeblieft mee wilden ophouden. Sindsdien spelen we niet meer op huwelijken. Over begrafenissen willen we nog 's nadenken.''

by Eric Smout (from The Reference)

De zoveelste Walkabouts : en het is bijna een wet, een constante, een begrip, een algemeen geweten iets, waar gebeurd enz.. : de Walkabouts maken geen slechte platen, alleen gaan ze na verloop van tijd wat op mekaar gelijken

The Walkabouts

Ze komen uit Seattle en waren jarenlang een van de populairste groepen op het befaamde Sub Pop-label. Maar voor u ,,Dekking, grunge!'' roept: The Walkabouts hebben absoluut niets te maken met houthakkershemden en gitaarmuren, maar wel alles met gloedvolle folkrock vol orgels, violen, mandolines en af en toe toch ook felle, naar adem happende gitaren. Devil's road, de nieuwe, achtste cd van deze band rond zangeres Carla Torgerson en zanger/songschrijver Chris Eckman, werd geproduced door Victor van Vugt. Een man die tot nu toe vooral bekend was voor zijn werk met Nick Cave. Het is dus zeker geen toeval dat de arrangementen en de klankkleur van Devil's road herinneringen oproept aan klassieke Cave-platen als The good son en Your funeral... my trial. En ook tematisch zijn er parallellen tussen Cave en The Walkabouts.
Chris Eckman bedenkt zijn songs bij voorkeur tijdens eindeloze reizen op het Amerikaanse platteland. Langs gehuchten waar elke vreemdeling per definitie verdacht is en lange stiltes boekdelen spreken. De liedjes van The Walkabouts zitten net als die van Nick Cave vol psychopaten, dolende zielen en gewillige slachtoffers. Maar daar waar Cave kiest voor expliciete en schokkende beelden, houden The Walkabouts hun teksten vaag en laten ze situaties en personages vooral tot leven komen door middel van juist gekozen klanken en vernuftige muzikale details. Een viool huilt niet zomaar op Devil's road. Een slide-gitaar krijst nooit zonder gegronde reden. Let in dit verband ook op de filmmuziek-achtige strijkers van het Filharmonisch Orkest van Warschau die de hele cd lang voor een onheilspellend en weemoedig sfeertje zorgen. Devil's road is een prachtig eposje vol mysterie en verlangen. Onmisbaar voor liefhebbers van Twin peaks en Paris, Texas. (GDL)